|
|
Canto a San Foca Martire
Santu Foca quandu era l'infidili
era de la curti bon sordatu
venia nu juornu e pensau a la fidi
e de nuostru Signuri fu toccatu,
de pua si vozza fara nu giardinu
e tutti l'alimenti avia chiantatu,
avia chiantutu fuogghi e petrusinu
paria lu paradisu rigistratu.
A genta nda passava de continu
li rifriscava e non volia pagatu.
Jia passandu na genta riunda
Santu Foca ci vozza addimandari:
"a genti duva jati a' ssu pendinu?",
"na bona ndulgenza avimu a fara",
"chiaviti e fara a mia dicitimulu,
quarche ndirizzu vi porŕa dunari".
"Cercamu a Foca e non lu canuscimu
ca lu patruni lu vo castigara".
"Datimi tiempu finu a lu matinu.
Stasira vuogghju assiemi mangiamu,
ca vi lu fazza avira nta li mani.
C'é puru nu buonu liettu pe dormira".
Ficia mangiari tricientu persuni
de chija rrobba chi saṕa cercara.
Doppu li pranzu cacciaru lu vurzuni
a Santu Foca volienu pagara,
iju nci dissa vi su servituri:
"la robba non la tiegnu pe' dinari
l'aju acquistata cu li mia suduri
lu paradisu mi vuogghju acquistara".
Quandu fu juornu dissaru: partimu.
"Duv'é l'amicu chi n'hai de dara?"
"eccu! Si mi voliti cchiu vicinu
io suognu Foca ch'aju fattu mala?"
Tutti chiji sordati stupidiru.
 |